Sælt veri fólkið!

Núna er komið að því að maður er farinn að undirbúa sig fyrir heimför. Og þar sem ég er nú íslendingur er ég auðvitað á seinustu stundu með marga hluti. Það er alltaf eitthvað nýtt sem að ég man eftir að "þetta ætlaði ég að gera ár árinu"! Ég sé það alveg skýrt núna að ég mun koma til með að þurfa að fara aftur til Kína og sjá og skoða og versla og gera meira, í framtíðinni, vonandi ekki í of fjarlægðri framtíð (því að ekki vil ég gleyma kínverskunni).

Núna þennan seinasta mánuð hef ég verið rosalega upptekin og hef reynt að hafa tímann vel skipulagðan. Það versta er bara að ég get aðeins notað helgarnar svo eitthvað vit sé í, því að ég er enn í skólanum tólf tíma á dag, alla virka daga vikunnar.

Fyrir nokkru sagði ég fjölskyldinni minni hérna, að ég vildi læra að elda einhvern góðan kínverskan mat. Þau tóku vel í það og sögðust ætla að kenna mér. Þannig að eina helgi fór ég með mömmunni og bræðrunum til ömmu og afa frænku móðurinnar og þau kenndu mér að búa til baozi alveg frá grunni. Í hádeginu komu svo fullt fullt af ættingjum að borða baozin sem við bjuggum til. Mjög gaman að því. Eftir hádegi spurði svo fjölskyldan mig hvað ég vildi gera, því að þau höfðu engin plön fyrir daginn. Ég hef lengi viljað fara að kaupa tesett, en ég kann ekki alveg nógu vel á það, en pabbinn veit allt um te svo að ég vildi hafa hann með mér að velja, og ég sagði þeim það. Þannig að næst var ferðinni heitið á temarkaðinn. Ég fór ásamt pabbanum, tveimur vinnufélugum hans og 14 ára bróðurnum. Allan eftirmiðdaginn vorum við semsagt að drekka te, skoða tesett og tala um te. Það var mjög gaman og áhugavert. Að lokum fann ég tvö tesett sem að mér leist vel á og fjölskyldan gaf mér þau sem gjöf. :)

Helgina eftir fór ég til Peking til að ná í hana Rut systur mína sem að kom til að heimsækja mig. Við tvær stoppuðum saman fimm daga í Peking og höfðum það ægilega gaman. Við fórum á múrinn, sáum Forboðnu borgina, Themple of Heaven, Tianmen, Summer Palace og fórum í dýragarðinn að skoða pöndur. Algjör krútt. Síðustu helgi héldum við svo af stað til Zhengzhou með lest. Við reyndum að nota helgina vel því að skólinn vildi ekki gefa mér nema takmarkað frí á meðan hún var hérna. Rut kom samt nokkrum sinnum með mér í skólann eftir hádegi og fékk að upplifa kínverskan skóla með mér ^^

Í gær fór síðan fjölskyldan með okkur í smá ferðalag. Við fórum að sjá Shaolins themple og Longman hellanna, en bæði er í Henan, héraðinu sem að ég bý í. Það var voðalega áhugarvert og ég hef lengi viljað sjá þetta. Í Shaolin sáum við kongfu sýningu sem var ótrúlega flott og við höfðum mjög gaman að því. Sáum líka slatta af útlendingu. :P hehe

En ég ætla að láta þetta gott heita í bili, sé ykkur nú bráðum...

Bæó, Marta

Hæ hó!

Eins og ég minntist á í blogginu hérna fyrir neðan þá vorum við hollenski strákurinn plötuð til að leika í auglýsingu AFTUR (en í byrjun ársins lékum við í annari auglýsingu og þá stóðum við með risavaxið rautt hjarta á milli okkar hreyfingarlaus í 10 min - en ég bloggaði um það áður). Þessi auglýsing var reyndar allt allt öðruvísi en sú fyrri, og fólkið sem vann með okkur virtust miklu meir professional. Við vorum beðin um að mæta á staðinn þar sem upptakan átti að fara fram kl 11:30 á mánudagsmorgni, þar af leiðandi þurftum við ekki að mæta í skólann þann morgun. Sjónvarpsfólkið hafði beðið okkur að mæta með fullt af fötum með okkur svo að þau gætu valið hverju við klæddumst í auglýsingunni, þannig að þegar við mættum á staðinn vorum við með sitthvoran útbelgdan pokann af fötum. Þegar við mættum á staðinn vorum við látin bíða eftrir the director því að merkilega fólkið lætur alltaf bíða eftir sér. En directorinn kom með fullt af öðru fólki með sér sem gegnir sitthvorum bak-við-tjöldin-hlutverkunum. Við vorum sett í förðun því að maður verður að líta út eins og allt hitt sjónvapsfólkið ef að maður ætlar á skjáinn, á meðan útlistsérfæðingurinn rótaði í fötunum okkar og fann ekkert sem henni líkaði. Eftir hárgreiðsluna sem innihélt tonn af hárspreyi leit hollenski strákurinn út eins og breskur skólastrákur og ég var með helminginn af hárinu sleikt aftur í tagl, viðbjóðslega ljótt. Eftir þessa ágætu breytingu á útliti okkar vorum við spurð hvort okkur væri sama ef að við værum ekki í okkar eigin fötum heldur fötum í eigu sjónvarpstöðvarinnar. Þar sem við litum þegar ekki út eins og við sjálf var okkur sama. Nema hvað, hollenski strákurinn var settur í hvítan bol með svartan apa-teiknimyndafígúru á og einhvern svartan texta. Ég var sett í hvítann bol með brúnann apa með bleikan, gula, blánn, svartan og allsokonar litann texta á. Þegar allt lookið var komið á sinn stað leið mér líka eins og bresk skólastelpa á leiðinni í fyrsta bekk. Til að toppa þessa fílingu ákvað ég að valhoppa svoldið af stað og þannig útskýra fyrir hollendingnum hvernig mér leið í augnablininu. "Hægri hönd" leikstjórans fanns greinilega að valhoppið mitt var góð hugmynd og fór að útskýra fyrir leiksjtóarnum hvað mér hafði dottið í hug. Hollendingurinn var allt annað en ánægður með það og hótaði mér öllu illu ef að þau myndu nota hugmyndina, en sem betur fer kom ekki til þess. Síðan vorum við kynntir tveir kínverskir strákar sem voru samleikarar okkar í auglýsingunni. Takan tók langan tíma, professional fólkið aldrei ánægt. Söguþráðurinn var einfaldur. Við útlendingarnir áttum að hlaupa ásamt einum kínverjanum mjög glaðlega til hins kínverjans. Síðan áttum við að stoppa og spjalla við hann og síðan áttum við að snúa okkur og brosa framan í myndavélina. Þetta var tekið upp á tveimur mismunandi stöðum á fjórum myndavélum (fjórum klippum) og þegar við vorum á seinustu klippunni vorum við orðin dáldið þreytt þarna úti í steikjandi hitanum eftir endalaust margar prufur og ekkert vatn. Ég var einmitt að hugsa um vatn þegar ég fann fyrir undarlegum svima, en hugsunin um vatnið varði bara eina sekúndu því að þá næstu leið mér meira eins og ég væri stödd í örlitilum jarðskjálfta. Ég hugsaði með mér, nei, það getur ekki verið þetta var svo lítið, en það varði þónokkra stund og allt í einu sagði hollenski strákurinn: funduð þið líka fyrir þessu? Þá allt í einu áttu allir sig á því að bara allir fengu svima á sama tíma. Ég sagði hugsunina mína upphátt: þetta var næstum því eins og lítill jarðskjálfti, en það getur ekki verið er það? Nei, ætli það svöruðu sumir, á meðan aðrir þögðu. Hollenski strákruinn sem hafði aldrei upplifað jarðskjálfta spurði mig hvort það væri í alvöru svona sem að jarðskjálfti finndist. ég játti því, en sagði að þetta væri nú samt örugglega ekki jarðskjálfti. Allt í einu hrópaði einhver, sjáið þetta og benti upp á risa háhýsi sem er í byggingu. Við litum öll upp og sáum hvar kranabílarnir hentust fram og aftur eins og rólur, þá ekki bara keðjan sem hangir úr krananum, heldur allt málmstykkið, allt tækið í heilu lagi. Öllum fannst þetta hálf skrítið, eiginlega of skrítið til að gera veður út af því og við héldum áfram tökum. En þá fóru að streyma inn sms frá skólanum, fólk að forvitnast um hvar við værum og ef að það væri í lagi með okkur. Þegar við kláruðum loksins auglýsinguna höfðum við samband við skólann og spurðum hvað væri í gangi. Þá fengum við upplýsingar um það að það væri jarðskjálfti í Sichuan héraði og hann hafði fundist alla leið til okkar í Zhengzhou, en samt eru tvö heil héruð á milli okkar og Sichuan.

Þegar við mættum í skólann stuttu síðar sáum við hvar allir nemendur kennarar og aðrir starfsmenn skólans, samtals yfir 7000 manns voru saman komin á skólalóðinni, því að hætta var talin á því að stoppa innandyra. Klukkutíma síðar voru allir látnir fara inn aftur en við fengum enga kennslu þann daginn. Þegar við komum heim um kvöldið fengum við frekari fréttir, jarðskjálftinn hafði mælst 7,8 á Richter í Sichuan héraði, sem er töluvert stærri en suðurlandsskjálftinn á íslandi árið 2000 sem var ef mér skjátlast ekki 6,6 á Richter. Þessi skjálfti sem var nú í Sichuan var hörmulegri en orð fá lýst. Heilu borgirnar eru eyðilagðar og tala látinna og týndra er hærri en við getum nokkurn tíman ímyndað okkur. Eftirskjálftarnir hafa líka verið þónokkuð fleiri og það gerir fólkinu órótt og íbúar Sichuan geta enn ekki hætt að óttast að þeir verði fleiri.

Ég hef fengið margar spurningar að heiman hvort að það sé í lagi með mig eftir skjálftann og ég þakka ykkur fyrir að spurja. En þið þurfið engar áhyggjur að hafa, það er allt í lagi með mig og verður áfram því að ég bý langt frá hættusvæðinu. Ég fann bara fyrir stærsta skjálftanum og hef ekki fundið fyrir neinum af eftir skjálftunum.

Takk fyrir að lesa,
kveðja,
Marta

Hæhæ...

Á föstudaginn fyrir viku hitti ég ítölsku og austurrísku stelpuna fyrir framan stóru klukkuna á lestarstöð Zhengzhou. Við vorum að fara í fyrsta ferðalagið okkar á eigin vegum. Þrisvar sinnum höfðum við sótt um hjá AFS að fá að ferðast til Shanghai, og loksins fengum við Já. Lestarferðin tók yfir 6 tíma og þegar við stigum lokisins fæti inn í Shanghai áttum við ekki til betri orð en: VÁ! Shanghai er ein af stærstu borgum í heimi, hún er stærri en Beijing sem er höfuðborg Kína. Ég hafði aldrei getað ímyndað mér að það væru til svona stórar borgir, háar byggingar og margt fólk. Þetta er eitthvað sem að maður trúir ekki nema að maður sjái það með eigin augum. Og þar sem ég er meira fyrir náttúru og falleg fjöll en borgir þá hefði ég heldur ekki getað ímyndað mér að mér finndist eitthvað varið í þetta, en það er allt öðruvísi. Byggingarnar eru fallegar, þaktar gluggum sem glampa í sólinni á daginn og spegla hinar bygginarnar og sólina, en í svörtu nóttinni lýstar upp með eitthvað í líkingu við jólaljósum. Og alls staðar fólk. Í Shanghai er svo mikið af útlendingum og bissnessi að borgin er orðin svo vestræn, þannig að við fengum kúltúrsjokk. Karen Rut, hinn skiptineminn frá Íslandi kom líka til Shanghai á sama tíma, og við tvær bjuggum saman hjá íslensku fólki sem hún þekkir. Rosalega gott fólk, og það var svo gaman að koma þangað og fá smá bragð af "heima" :)
í Shanghai versluðum við og versluðum, það eru skemmtilegri búðir þar en í Zhengzhou, það er meira að segja til H&M í Shanghai, rosa ódýrt, við fundum líka Disel búð en ákváðum að vera ekkert að skoða hana nánar þegar við sáum að verðin voru þau sömu og á Íslandi :P Matur er dýrari í þarna en hér og við enduðum á því að borða Subway næstum á hverjum degi, líka samt af því að Subway er bara til í Beijing og Shanghai hér í Kína og við söknum þess. Við fórum í smá skoðunarferð um borgina og sáum sjónvarpsturninn, sem er hæsti, eða næsthæsti turn í heimi. Hann er ROSALEGA hár. Síðan fórum við í gömlu borgina sem er voðalega falleg og þá man maður að maður er enn í Kína, þar eru húsin með svona flottum þökum (eins og höfuðmyndin á þessari síðu - sú mynd er tekin í Guilin).
Í Shanghai mættum við fullt af öðrum AFS skiptinemum sem við höfðum ekki hugmynd um að væru þarna á sama tíma og við. Það var ægilega gaman að hitta þau, og rosalega intresant að heyra þeirra sýn á Kína. Það er alveg greinilegt að við upplifum Kína á mjög mismunandi hátt, eftir því hvar við búum.

Núna í gær, laugardaginn, braut ég eitt loforðið mitt um hluti sem ég ætla aldei aftur að gera í Kína. Ég fór í brúðkaup. En það er verra en svo. Kennari austurrísku stelpunnar bað mig og austurrísku stelpuna að vera "my two big beautiful angels" í brúðkaupinu hennar. Ég túlkaði það sem brúðarmeyjar. Ég afþakkaði pent. En ausríska stelpan pressaði á mig og auk þess sem að það er rosalet hneyksl í Kína að afþakka eitthvað svona, og mjög mikil ókurteisi, varð ég að gera þetta. Á föstudagskvöldið var æfing. Við æfðum bara hvar við áttum að ganga og hvað kertum við áttum að kveikja á í hvaða röð og hvenær við fengum rauðhettukörfur fullar af rósarblöðum til að kasta yrfir brúðarhjónin. Við prófuðum ekki dressin okkar og fengum ekki að sjá þau fyrr en á laugardagsmorguninn, klukkutíma fyrir brúðkaupið. Þá komst ég af því mér til miklils léttis að það væru engir hvítir og "fallegir" prinsessukjólar, en mér til mikillar ama fékk ég að vita að við værum vafnar inn í hvít lök, svona eins og maður sefur á, og úr þeim gerðir eitthvað í líkingu við forngríska kjóla. Okej, þetta var svo sem ok, "kjólinn" var ekki það hræðilegur fyrir utan gerviblómið sem var fest á hann. Síðan var okkur sagt að við áttum að vera með svona fallegt make-up og við vorum málaðar eins og barbiedúkkur með bleikan augnskugga og kinnalit og ég veit ekki hvað og hvað. En ok, það var líka hægt að lifa við það. Síðan settumst við niður og fórum og bíða, þegar ein vinkona brúðarinnar kom inn og sagði: hérna eru vængirnir ykkar. Á því augnabliki áttaði ég mig á því að "my two big beautiful angels" var ekki léleg enska, heldur það sem hún vildi að við áttum að vera. Vængir: Hvítir, fjaðraðir vængir í fullorðins stærð. Ég átti ekki til orð. Við klæddumst vængina og ég hoppaði aftur til ársins 1994 þegar ég var 4. ára og stelpur voru englar á öskudaginn, nema hvað núna er 2008 og þetta var brúðkaup, alvarleg athöfn, ekki öskudagurinn. Núna var þatta hætt að vera ok eða allt í lagi, og þegar ég var að stara í spegilinn með hugan við það hvort ég gæti nokkurn tímann aftur horft í spegil og séð sjálfa mig í augun fyrir skömm og hneyksl, birtis fjólublár blómakrans á kollinn á mér og mér fannst þetta geta ekki versnað og ég gæti ekki lent í ansnalegri kringumstæðum. Við héldum í brúðkaupið og í blómaskreyttum bíl og reyndum að bæla niður hlátrinum, en það tókst ekki. Athöfnin gekk nokkuð vel, allavega fyrir austurrísku stelpuna. En fyrir mér? Mér tókst að kveikja í vængnum mínum með því að labba á kertið sem ég var nýbúin að kveikja á. Ég tók ekki sjálf eftir þessu þó að ég fann skrítna lykt eins og plast að bráðna, og sá kínverja vera að öskra á mig og berja á vænginn minn. Eftir það var ég með stóran svartan blett á öðrum vængnum. Litli síðar kom kona sem var með umsjón yfir okkur í brúkaupinu og dró mig burt og sagði að núna væri okkar hlutverki lokið og önnur stelpa þurfti að nota blómakransinn minn. Kransinn fór og mér létti. En kransinn kom aftur og með honum maður sem spruði mig hvað ég væri í ósköpunum að gera ég ætti að vera upp á sviði. Þannig að mér var hrint upp á svið, allt of seint og ég líklega orðin rauðari en tómatur í framan. Stuttu síðar var okkur bent að koma niður og okkur sagt að skipta um föt, okkar hlutverki væri lokið. Okkur var auðvitað boðið að stoppa í brúðkaupinu og borða, en ég varð að afþakka það. Sjónvarpsstöðin sem hafði látið mig og hollenska srákinn leika í auglýsingu í byrjun ársins hafði hringt og vildi fá okkur aftur og tala við okkur. Þannig að ég rauk af stað að sjónvarpsstöðinni og borðaði hádegismat ásamt þeim, þau sögðu að þau vilja láta okkur leika í aðra auglýsingu á mánudaginn fyrir eitthvað svaka fyrirtæki.
Við skulum sjá hvernig það gengur. Enn ein Kína upplifunin. Og enn einn hluturinn á lista yfir hluti sem ég mun aldrei aftur gera: Aldrei aftur vera stór fallegur engill í Kínversku brúðkaupi ;)

Marta

Hæ!!!

Hér kemur smá blogg:

Ég man óljóst eftir fyrsta deginum í skólanum mínum... þá var maður ennþá í svo miklu sjokki yfir hvað þetta land er í rauninni mikið öðruvísi frá Evrópu! En ég man samt eftir því að alveg frá byrjun, frá fyrsta degi, talaði kennarinn okkar um HSK. HSK eru próf sem útlendingar taka í kínversku til að sjá hvar þeir standa. Þetta próf er til á nokkrum levelum og maður velur sitt level, svo fær maður annað level í levelinu og þá veit maður hvar maður stendur. Þetta er dáldið eins og samrændu prófin í 10. bekk, nema aðeins stærra. Þetta próf er tekið á mörgum  stöðum í Kína, á akkúrat sama tímanum, og það er líka tekið í mörgum öðrum löndum á nokkurnveginn sama tíma. Ef maður fellur er ekkert mál að fá að taka prófið aftur, og jafnvel í sínu landi. ísland býður auvitað ekki upp á þetta próf, en ég gæti farið til Svíþjóðar til að taka það aftur (kannski á erfiðara leveli). En prófið er bara hlustun, málfræði og lesskilningur. Ekki munnlegt eða skrift. Og það er allt krossapróf, og það er allt á kínverskum táknum, ekkert pinyin. Skólinn vildi að við tækjum þetta próf, 27. apríl 2008. Það þýðir átta mánuðum eftir að við komum til Kína, og líka 8 mánuðum eftir að ég byrjaði að læra kínversku. Flestir taka þetta próf, kannski eftir 3-4 ár í kínversku kennslu. En svona er þetta, svo að allt sem skólinn hefur verið að vinna að fram að þessu, var að kenna okkur og undirbúa okkur fyrir HSK. Við vorum dáldið stressuð og sáum fyrir okkur að síðasta mánuðinn fyrir próf væri bara læra,læra, læra... en aldeilis ekki. Í lok maí fór skólinn að tala um að skreppa kannski með okkur í ferðalag til Guilin í byrjun apríl. Við vorum auðvitað rosalega ánægð með það og tökum ferðalöfin fram yfir allt. Byrjun apríl dróst fram í miðjan apríl og laugardaginn 19. lögðum við af stað.

Við fórum með lest. Lestarferðin tók yfir 22 tíma og við vorum mætt á staðinn fyrir hádeigi þann 20. Þegar við komum þangað beið bíll frá ferðaþjónustunni eftir okkur og þau keyrðu okkur að LiJiang sem er á, þar fórum við þi bátaferð til að sjá Fílaklettinn, sem er klettur sem lítur út eins og fíll, séð frá hlið, en eins og broddgöltur séð framan frá. Eftir að hafa séð þenna merkilega klett sem Guilin er svo fræg fyrir, skutlaði ferðaþjónustan okkur í lítinn bæ, um tveggja klukkustunda keyrslu suður um Guilin. Þar bjuggum við svo á litlu hóteli við ánna LiJiang. Guilin er ÓTRÚLEGA fallegur staður... þar er allt fullt af fjöllum sem líta út eins og RISA ístoppar, og þau eru ekkert smá há, miklu, milku hærri en íslensku fjöllin, og þau standa bara svona beint upp í loftið. Og alls staðar eru hrísgrjónaakrar, og það er ótrúlega fallegt að sjá fjöllin speglast á hrísgrjónaökrunum. Það versta við litla bæinn okkar er bara það hvað hann er rosalega mikill túristastaður. Hvítt fólk allstaðar. Við vorum allveg í ótrúlega miklu sjokki yfir því og það skrýtna var, okkur fannst það hálf óþægilegt að vera innan um svona marga vesturlandabúa. (hvernig verður þetta þegar ég kem heim...). Við stoppuðum voða stutt. Þriðjudaginn 22 var heimferðadagurinn, en lestin fór ekki fyrr en seinni partinn. Svo að fyrir hádeigi vöknuðum við Austurríska stelpan, fórum út, fundum okkur hjólaleigju og ákváðum að leigja hjól og fara í hjólatúr. Við keyptum okkur smá nesti og hjóluðum svo af stað... og VÁ! Fjöllin voru endalaus... maður hjólar og hjólar, og alltaf mótar fyrir nýjum fjöllum í fjarska. Þetta var hálfpartinn eins og málverk. Þegar við vorum rétt komnar út fyrir bæinn, burt frá fólki, hjóluðum við inn lítinn hliðarveg, til að stoppa og fá okkur morgunmat áður en við byrjuðum ferðina. En um leið og við stoppuðum fór að rigna. Hvorugt okkar hafði neitt á móti rigningu þannig að það eyðilagði ekki nokkuð fyrir okkur. Við ákváðum að sitja á landakortinu okkar, til að sleppa við að sitja á blautu grasinu. Þetta var frábær staður, við gátum setið þarna og horft yfir hrísgrjónaakranna og konu og mann langt langt í burtu að vinna á þeim. En þegar ég horfði niður þar sem fæturnar okkar hvíldu, sá ég þúsundfætlu og kónguló og allskonar skordýr reyna að finna skjól fyrir rigningunni. Og þar sem ég hef enn ekki sigrast á hræðslunni yfir þessu litlu sætu EITRUÐU skordýrum, ákváðum við að halda ferðinni áfram. Þegar klukkan var að verða hádeigi ákváðum við að stoppa aftur og klára morgunmatinn okkar. í þetta sinn fundum við anna hliðarveg sem leiddi inní lítinn bambusskóg. Við fórum af hjólunum og ákvaðum að labba spotta. Og aftur, VÁ... Núna var það bumbusinn, hrísgrjónaakrarnir og fjöllin, allaf batnaði það. Við settumst á hækjur okkar, því að núna var landakortið líka rennandi blautt. Eftir stutta stund sjáum við mann, nokkrum metrum frá okkur, bara standa þarna. Við höfðum ekki hugmynd hversvegna, en hann bara stóð þarna, lengi! Eftir einhverja stund heyrðum við þrusk fyrir aftan okkur. Austuríska stelpan leit við og sagði svo: Marta! Ég held að það sé naut fyrir aftan okkur! Ég leit við, og jújú, þarna stóð buffaló. Við hugsuðum okkur um og ákváðum svo að fara að leggja í hann þegar við áttuðum okkur á að þetta voru þrír buffalóar sem stóðu þarna fyrir aftan okkur, og kannski voru fleiri, og kannski gætu þeir eyðilagt hjólin okkar. En hjólin voru í lagi, og við hjóluðum til baka. Þegar við komum afur vorum við svo gegn blaut, að við gátum undið úr innanundirbolnum og það lak vatn af skinninu okkar. Ferðinni var svo heitið heim, og aftur tók við yfir tuttuguogtveggja tíma lestarferð. Við vorum komin heim um hádeigi þann 23.

HSK var síðan 27., í gær... það var ERFITT. Miklu erfiðara en ég bjóst við. Við höfðum prófað að taka tvö eldri próf, sem prufu próf. Ég náði þeim báðum, en þetta próf var svo miklu erfiðara... ég efast um að ég hafi náð, og það segja allir skiptinemarnir sem að ég hef talað við að þetta var miklu erfiðarar og enginn býst við að hafa náð.

En núna í dag, mánudag, og á morgun og næsta eru kínversku bekkjarfélagar mínir í mánaðarlegu prófunum, þannig að ég má ekki fara í skólann, það truflar þau. Daginn eftir  er 1.maí fríið, daginn eftir það fer ég ásamt ítölsku og austurrísku stelpunum til Shanghai, og þar mun ég hitta Kareni Rut, hinum íslenska skiptinemanum í Kína. Það á eftir að verða voða gaman :) Á mánudaginn næsta komum við aftur heim!

En þetta er nú bara orðið svaka langt blogg að mínu mati... takk fyrir að lesa :)

Marta

Sæl öllsömul! Ég ekki hvort að það sé svona lítið að frétta, eða hvort að ég sé hreinlega bara orðin svo vön lífinu hérna að ég tek ekki eftir því sem er að frétta. Annars gengur lífið sinn vanagang að mínu mati. Ég vakna á hverjum morgni og er á mörkunum að vera of sein, stekk fram úr, klæði mig, finn mér prjóna og fæ mér morgunverð, er mætt í skólann um sjö. Korter yfir níu komin út á skólalóð til að gera morgunleikfimi, held áfram í tíma til hádeigis, fæ mér Hun Dun í hádegismat, nema stundum, þá fæ ég mér núðlur. Byrja í tíma aftur klukkan tvö, og þeir tímar eru erfiðari núna en nokkurntímann fyrr… né síðar, þeas. Eftir HSK. Klukkan sex hitti ég fjölskyldumömmuna fyrir utan skóla eldri sonarins, og við erum samferða heim, þá geri ég ekkert fram að mat, og eftir mat geri ég aftur ekkert, og svo fer ég að sofa. Það er venjulega lítil breyting á virku dögunum. En hvað haldið þið að hafi gerst í dag? Í gærkveldi fór ég að sofa eins og vanalega, eftir að hafa sanfært sjálfa mig um það að það væri enginn vinningur í því að vaka lengur, ég hefði hvort eð er ekkert að gera. Hins vegar vaknaði ég upp við það klukkan tvö um nóttu að húsið var að hrynja, allavega hélt ég það fyrstu sekúnduna, en neinei, þetta var samt fyrsti stormurinn minn á þessu ári. Ég heyrði í þrumum og eldingum fyrir utan, og regnið kom með þvílíkum skelli að ég hélt að það ætlaði að brjóta gluggan. Ég hjúfraði mig bara saman undir hlýrri sænginni minni og sofnaði aftur vært. Í morgun vaknaði ég svo allt of seint og stökk fram úr og hafði mig til á fimm mínútum. Ég komst svo að þeirri raun þegar ég var komin út fyrir dyrnar að það rigndi enn, og það all hressilega. Klukkan korter yfir níu fórum við ekki í morgunleikfimi, skólalóðin var of blaut, þið sjáið til, við höfum komist að því hérna megin á hnettinum að rigningin er blaut. Þegar ég var að borða Hun Dun-ið mitt í matsalnum á þriju hæð, hringdi síminn minn og ég svara: Wei? – HVAR Í ÓSKÖPUNUM ERTU? –u, ég? U, ég er í mat, ég er að borða Hun Dun! –AF HVERJU Í ÓSLÖPUNUM ERTU EKKI HÉRNA? –U, ég, u, af því að ég er að borða Hun Dun í mötuneytinu, það er hádeigi sjáðu til! –HVAR ERU HINIR SKIPTINEMARNIR? – Sko, hmmm, Jakob og Roberta eru að borða Hun Dun með mér, en, u, hin... veit ekki! Kennarinn minn hélt áfram að hella yfir mig skömmum yfir því að hinir svöruðu ekki í símann, og skammaðist yfir því að það væri hádeigi. Þegar ég loksins fæ mig til að spyrja: er eitthvað að? Þá fæ ég svarið: það er vatn í stofunni ykkar, finndu hina og komdu sem fyrst! Hananú! Vatn í stofunni? Forvitnin fékk mig til að flýta mér, frekar en viljinn til að hitta bálreiðan kennaran. Þegar við vorum öll fimm komin saman fyrir framan skólastofuna skildum við hvað kennarinn okkar átti við. Það var heldur betur vatn í skólastofunni okkar. Um 10 cm þykkt lag af vatni þakti allt gólfið. Og á því flaut Map of The World sem við reyndum að bjarga með því að hengja á þurrk úti í rigningunni. Síðan var bara að hefjast handa. Kennarinn sagði að við værum of sein að bregðast við, ef við hefðum komið fimm mínútum fyrr þá hefðu tvær skúringarkonur hjálpað okkur, en nei, ekki fyrst við komum of sein! Kennarinn lét reyndar heldur ekki sjá sig, sagði þetta bara allt í gegnum gsm síma þar sem hún sat og snæddi hádeigsiverð í rólegheitunum. En við fundum okkur þveigla og sópa. Kínverjar notast ekki við sköfur, moppur eða neitt sem okkur þykir eðlilegt á hverju heimili og stofnun. Hérna notast fólk við sonna moppu sem maður sér stundum í eldgömlum teikimyndum, þegar einhver einmanna froskur dansar við moppu með hvítt hár. Og sóparnir eru strákústar úr alvöru stráum... ekki bestu tólin til að fjarlægja vatn. En við skemmtum okkur konunglega við að ýta vatninu út með þessum græjum og sjá foss myndast hinu megin við hurðina. Fólk sem labbaði framhjá horfði á okkur stórum augum, en aðeins einn kínverji lét verða af því að bætst í hópinn og veita okkur hjálparhönd, fyrir utan einn kennara sem að kennarinn okkar hafði skipað að hjálpa okkur. Sá vann hörðum höndum án þess að segja orð, og hvarf jafn fljótt og skyndilega og hann hafði birst, líka hljóðlaust. Vatnið kom ekki því að þakið lak, né því að gluggar gleymdust opnir, því að hvorugt var. Vatnið, kom upp frá gólfinu, því að það er ekki nógu þétt. Og af þeirri ástæðu, var vatnið brúnt, eða meira út í það að vera gult. Þannig að eftir litla flóðið okkar, sem var by the way, aðeins í okkar stofu af öllum stofum og byggingum skólans, var skólastofan okkar alveg ferlega skítug. Okkur tókst að fjarlægja mest allt vatnið út áður enn við byrjuðum í tíma, þó að gólfið var enn ekki þornað þegar við yfirgáfum skólann um kvöldið. Og skórnir okkar allra voru gegnblautir, og buxnaskálmarnar hátt upp blautar. En við erum þakklát fyrir rigninguna. Rigningin er góð og vel þegin í landi þar sem eru of miklar þurrkur. Og það á vissulega á um Kína. Það besta við rigninguna er samt það að daginn eftir sér maður skýrt. Maður sér ekki mengaða loftið, loftið verður glært, næstum því eins glært og við höfum vanist á Íslandi. Þá líður manni vel að anda að sér, þó að oftast sé það bara skammgóð hamingja. En þetta var nú samt skemmtileg lífsreynsla, eitthvað sem að gersist allt of sjaldan ;) Í næstu viku, ég held þriðjudaginnn 15. apríl, ætlar skólinn með okkur í smá ferðalag suður til Guilin, og ég held og vona að það ferðalag eigi eftir að verða alveg fráááááááábært :D Gott að fá smá frí suður í sólina! Bið að heilsa ykkur, núna er bara stutt þangað til að ég kem heim, heim, heim.... Bestu kveðjur Marta

Hæhæ... það er víst dáldið langt síðan ég bloggaði síðast!

Það er nú ekkert mikið að frétta af mér! Ferðin til Yunnan var alveg frábær, allavega fyrri parturinn! Náttúran þar er stórkostleg og þarna höfum við loksins hérað sem hefur fjöll og nóg af þeim (í kringum mig eru bara "eyðimerkur"). Fjöllin hérna eru samt öðruvísi en á Íslandi, hér eru þau aðeins hærri! Ég fór upp í 4508 m hæð, ef ég man þetta upp á meterinn! Það var dáldið hátt, sumir áttu í smá erfiðleikum með að anda, en þar sem ég er með svo góð lungu :P þá var að þetta ekkert mál fyrir mig! En gaman að því, það stóð í dagskránni að við áttum að fara í fjallgöngu, ég varð auðvitað rosalega ánægð og minntist góðra stunda með honum pabba mínum í Landmannalaugum að staulast upp á fjall og vera rosalega ánægð þegar toppnum er náð, þamba þar vatn og fara svo hratt niður! En neinei, við gerðum þetta á kínverskan hátt hérna! við tókum rútu að fjallinu, þar fórum við út og tókum aðra rútu að lyftunni, þar fórum við út OG VIÐ TÓKUM LYFTUNA UPP FJALLIÐ!!!! Það er semsagt lyfta uppá topp!

Annað sem ég gerði í ferðinni var annað sem ég hafði lofað sjálfri mér að gera aldrei á minni ævi, en þegar maður lendir í séstökum aðstæðunum þá verður maður náttla að smakka allt. Þannig að já, núna hef ég smakkað skordýr! Ég veit ekkert hvað þetta var hvort það var engispretta eða hvað, það leit ekkert vel út, en ég verð að viðurkenna að bragðið var ekkert slæmt. Ég ætla samt ekkert að vera að færa skordýr inn á matseðilinn minn!

 
 

Það var áhugavert að hitta alla hina skiptinemana í Kína. Með því að tala við skiptinema allstaðar frá Kína, þá sér maður hversu ólíkt líf við lifum milli héraða! Sumt er alsaðar eins, en annað er svo ólíkt að það er eins og við séum ekki í sama landinu! En það sá maður líka í Yunnan. Í Zhengzhou, borginni sem að ég bý í, tekur maður ekkert sérstaklega eftir því að maður sé í Kína, eða allavega ekki lengur (maður tekur eftir því fyrstu mánuðina en núna er lífið hérna orðið svo vengjulegt) en Yunnan hérað, sérstaklega borgin Lijang, er roslalega… við getum kallað það “kínversk”! Húsin þar eru svona hornhús, og allt er rosalega fallegt, og allstaðar er hægt að kaupa kínadót! Í Lijang bjó ég á geðveikt flottu hóteli, sonna húsi í kínverskum stíl, það var gaman! Mér leið voða vel í Lijang, og ég held bara að það væri möguleiki að flytja þangað í framtíðinni :P Allavega koma þangað aftur. Fyrir túrista í Kína þá mundi ég hiklaust mæla með Yunnan, mest af öllum þeim stöðum sem ég hef ferðast til hérna.

 

Kínverskan mín gengur ágætlega, þetta mjakast allt áfram. Ég tala ekkert allt of vel, tónarnir flækjast MJÖG mikið fyrir mér. En ég skil ágætlega. Lesturinn er líka allt í lagi, hægur, en ok. En að skrifa er ekkert allt of auðvelt. Mér finnst samt alveg ótrúlega gaman að skrifa á táknum.

 
 

En núna er farið að stittast all rækilega í að ég komi heim til mitt kæra Íslands, en ég kem heim þann 22. júní 2008. Um það bil þrír mánuðir. Ég veit ekki hvort að mér finnist það of langt eða of stutt, ég held að það sé bara ágætt :D



En ég ætla bara að láta þetta gott heita í bili…
Kveðja frá Miðríkinu,
Marta

Sælt veri fólkið!

Og gleðilegt ár músarinnar! 新年快乐！

Núna er ég búin að vera í fríi síðan að ég kom heim frá Harbin. Þetta er búið að vera langt og gott frí, eiginlega of langt og gott því að ég er ekki alveg að standa mig í því að gera heimavinnuna, þetta er bara eins og á Íslandi, maður er víst alltaf á seinustu stundu hvað varðar heimavinnuskil. Það er nú samt engin smá heimavinna sem kennarinn ákvað að setja mig fyrir: Læra 4 ljóð á kínversku utanbókar (geta þulið, skrifað á táknum og skilið og geta sagt frá meiningu á kínversku), gera fjórar ritgerðir á ensku og tvær styttri á kínversku, Læra 200 blaðsíðna kínverskubókina mína fyrir lokaprófin og undirbúa mig fyrir stóru HSK prófin, finna mér eina barnabók á táknum og lesa og geta skilið og sagt frá meiningu á kínversku, og síðast en ekki síst, afla mér eins mikilla upplýsinga og ég get um Sprigfestival og geta sagt frá á kínversku. Samt eigum við ekki að vera að pæla of mikið í skólanum í fríinu, heldur er þetta tími sem að við eigum að eyða með kínversku fjólskyldunni og ættingjum.

Fríinu líkur á þriðjudaginn held ég… það var ekki alveg búið að ákveða dagsetningu hvenær við áttum að koma aftur úr fríinu þegar fríið byrjaði. Kínverjar eru svo ofboðslega skipulagðir, ehm. En á fimmtudaginn 21. febrúar fer ég í smá ferðalag. AFS ákvað að hafa AFS mót í Yunnan héraði… fyrir ykkur sem eruð betri en ég í landafræði þá er þetta á ca 24 breiddarbaugi, og fyrir ykkur sem eruð eins góð og ég í landafræði þá er það álíka sunnarlega og Sahara. Fyrir ykkur sem eruð verri en ég í landafræði…. Þá er það bara nokkuð sunnarlega ;) Ég ákvað að skella mér á þetta mót, það á víst að vera eitthvað voðalega ágætt, og stendur yfir í viku. Síðan kem ég aftur heim til Zhengzhou og þá tekur við endalaus skóli þangað til að HSK prófin eru, og þá tekur við hræðilega erfiður námstími. En meir um það þegar þar að kemur!

Kínverska nýarið minnti mig meira á jól og áramót, en sjálfu jólin og áramótin í ár. Á “gamlársdag” borðuðum við dumplins eins og þessi ágæti matur heitir á ensku. Kínverjar borða dumplins við öll tækifæri. Það er borðað á gamlársdag, þá setja þau gleði í uppskriftina, líka borðað á sjötta dag nýs árs, þá setja þau sorg í uppskriftina. Síðan eru alltaf dumplins borðaðar daginn fyrir ferðalög, það gefur þeim góða ferð. Síðan er dumplinsdagurinn, og kínverjar trúa því að ef þau borða ekki dumplins þann dag, þá detta eyrun af þeim. Og svo eru dumplins líka í matinn allavega einu sinni í viku. Mér finnst þetta svo sem ekkert slæmar hefðir því að ég elska dumplins. Fékk samt í magann á sjötta degi nýs árs eftir að hafa borðað tvær heilar skálar í hádeginu, og það átti líka að vera í kvöldmat, en mér var svo illt í maganum að ég borðaði EKKERT þangað til í hádeginu næsta dag. Annað sem að maður gerir á gamlársdag er að horfa á sjónvarpið. Íslendingar kusu að gera klukkutíma áramótaskaup á hverju ári, en kínverjar ákváðu að gera 4 tíma show álíka flott og opnunarhátíð Ólympíuleikanna. Það er bein útsending frá risa sviði í Beijing, órtúlega flottu. Á sviðinu eru pallar sem fljúga um með fólkið og allir koma inn á sviðið með glæsibrag. Og umkringis kringlótta fljúgandi sviðið voru gosbrunnar og vatn í sumum atriðum, en í næsta atriði er kannski marmaragólf eða eitthvað. Ótrúlega flott sviðsframkoma! Og sjálft sjónvarpshúsið í Beijing er risaskjár. Já, svona eru nú stórborgirnar tæknilegar, en restin.... þá fer maður tugi ára aftur í tímann.
Á nýarsdag er hefð að maður að eyðir deginum með ömmu sinni og afa í móðurætt, mín amma ákvað að taka okkur öll í lúxus spa, það var furðulegt og er komið á listann minn yfir hluti sem að ég ætlað aldrei aftur að gera á meðan dvölinni stendur! Og já... þessi listi er til! Á örðum degi á nýu ári fórum við öll í heimsókn í vinnu frænda míns en hann vinnur í einu flottasta íþróttahúsi Zhengzhou, hann er framkvæmdarstjóri eða eitthvað, þannig að þann dag fengum við allt ókeypis, vð fórum í sund, í tennis, í badminton og í borðtennis. Um kvöldið fórum við út að borða á veitingarstað sem heitir Hans og stóð undir því nafni að vera Brasiliskt grill, en átti samt að vera þýskur veitingarstaður. (kínverjar eru dálítið ruglaðir þegar kemur að útlöndum, þetta er allt það sama í þeirra augum, útlönd eru bara útlönd). Þjónarnir voru semsagt í þýskum gamaldags fötum með kúrekahatta. Dag þrjú eyddi ég heima með bróðirnum í leti. Dag fjögur fór ég út með frænda mínum, konunni hans og vinum þeirra, þetta er fólk nær mér í aldri, og við fórum í tækjasal með videoleiki og síðan út að borða. Dag fimm var ég líka heima með bróður mínum í leti. Dag 6 borðuðum við auðvitað dumplins, annars lá ég í leti. Ég hélt svo að allt nýarsdótið væri búið á sjötta degi, en á sjöunda degi Músarársins fórum við öll móðurættin í myndatöku, allan daginn! Þannig að nú á fjölskyldan alveg rækileg nóg af myndum.
Dag átta fannst mér ég vera búin að vera of mikið innan um kínverska menningu þannig að ég hitti tvo skiptinema kl 8 að morgni og við fórum saman á Mc Donalds og borðuðum morgunmat, eftir hádegi fór ég síðan út með bróður mínum og við ætluðum að reyna finna sýningu með kínverskum drekum og ljónum í tilefni á nýárinu, en hofið sem við fórum í var bara með einhverja kínverska dansa og óperu (kínverska óperan er ekki alveg í uppáhaldi hjá mér) þannig að við stoppuðum bara stutt, þó að ég hafi þurft að borga 10 yuan til að fá inngöngu :s (innan við 100 kr íslenskar).

Annars er voða lítið að segja frá. Ég hef komist að því að kínversk menning snýst voðalega mikið um það að liggja í leti fyrir framan sjónvarpið og horfa á kínverska sápuóperu. Það er það sem fjölskyldan vill gera saman um helgar og í fríi. Þau geta horft á Happy Family endalaust og þeim finnst það alltaf jafn fyndið, þó að ég sé enn að reyna að botna í húmornum,

Jú annað sem við gerðum í fríinu. Fjölskyldan ákvað að festa kaup á teborði. Allir sem vita eitthvað um Kína vita að kínverjar drekka te. En te er ekki það sama og te. Te getur verið allaveganna. Vissuð þið að það eru árgangar í tei? Te er mjög áhugavert. Það er líka viss aðferð til að búa til te. Ekki bara að setja það í tepoka og svo heit vatn og bíða! Nehei. Það er líka sér kaffikanna fyrir hverja gerð af tei, með sérstökum leir þannig að bragðið blandast ekki við annað te. Og ein gerð af tei getur verið góð eftir eina gerð af mat, þannig að ef þú borðar ákveðinn mat í kvöldmat, þá drekkurðu sérstakt te í samræmi við matinn. Það er löng saga frá því að te er týnt af plöntunni þar til það er komið í bollann þinn. Einn kunningi minn hérna í Zhengzhou á tebúð og ég fór ásamt familíunni minni í heimsókn í búðina hans og hann bauð okkur upp á te. Hann gaf okkur held ég fimm gerðir af tei. Sumar tegundir kosta yfir 2000 yuan (um 20000 kr íslenskar) og ég smakkaði te var frá 1998, rándýrt. Kínverskt te er rándýrt og það er ekki fyir hvern sem er að drekka. Og já aftur að teboðinu. Te er drukkið við sérstakt borð og það er eins og grind á borðinu sem maður hellir teinu niður um og það endar í fötu undir borðinu. Persónulega finns mér borðið mjög tilgangslaust... en það er menningarlegt. Persónulega finnst mér líka allt of tímafrekt að drekka te, en flest allt tekur tíma hjá kínverjum, þeir eru voðalega lítið að flýta sér. Einn daginn drukkum við te í ég held um 6 eða 7 klukkutíma samfellt, já, það er það sem ég meina með að það sé tímafrekt. Og núna eftir að teborðið var gert að nýjum fjölskyldumeðlim, þá er drukkið te í nokkra klukkutíma á hverju kvöldi á meðan það er verið að horfa á Happy family og aðrar mis áhugaverðar sápuóperur.

En segjum þetta gott í bili, ég verð að halda áfram að reyna að vinna mig í gegnum Gosa á kínverku.

Sakna ykkar rooooosa mikið, knús til allra =D

Bæó!

Ég var að pæla og ég komst að þeirri niðurstöðu að eitt ár í Kína er allt of stuttur tími! Ég mun aldrei ná að gera allt sem ég ætlaði mér í þessum tímaramma! Mér líður eins og dvölin hérna sé sama og búin þó að hún sé aðeins hálfnuð.

Í morgun kom ég heim frá um hálfsmánaðar ferðalagi til Hainan og Harbin. Og á morgun (mánudag) þarf ég að fara aftur í skólann og líka á þriðjudaginn, en svo er komið frí… kínverska nýárið. Kínverska nýárið er stærsta hátíð kínverja og núna er ár svínsins að ljúka og ár músarinnar tekur við. Þannig að allstaðar eru myndir af músum í fötum að halda uppi orðunum: gleðilegt nýtt Kínaár! Fríið endar í lok febrúar, en ég hef heppnina með mér því að áður en fríinu lýkur, stendur til að fara til Yunnan í afs ferð og sú ferð er fram í mars. En í apríl eru RISA stór kínversku próf sem að ég verð að taka, það eru mikilvægustu kínversku prófin sem að útlendingur getur tekið, og ef ég næ góðu, gildir einkuninn allstaðar. Þannig að eftir að ég kem heim frá Yunnan mun allur tími fara í að læra undir þessi próf. Þá eru bara maí og júní eftir og allir segja að maður taki ekki eftir síðustu tveimur mánuðunum því að þeir líða svo hratt. Auk þess stendur til að fá alla skiptinemanna frá Harbin í heimsókn í apríl eða maí.

Í morgun kom ég heim kl. 6 og ég tók leigubíl frá lestarstöðinni heim því að ég vildi ekki að fósturfjölskyldan skildi vakna til þess að ná í mig. Svo labbaði ég frá hliðinu mínu að húsinu (sem er ágætis göngutúr) og ég tók eftir því að það var búið að skreyta alla leiðina með rauðum luktum. Rosalega flott og ég er orðin mjög spennt að sjá kínverska hátíð.

Hainan var frábær… ég hef aldrei komið svona nálægt miðbaug áður. En Hainan er lítil eyja undir Kína, svo hún er syðsta hérað Kína, en ekki nóg með það. Hótelið mitt var í borginni Sanya sem er syðsta borg Hainans. Hótelið var í fimm mínútna göngutúr frá baðströndinni og það er frábær tilfinning að sitja á ströndinni í hvítum sandinum og borða ávexti í hlýjunni kl 12 á miðnætti í janúar. Við vorum aðeins þrír skiptinemar sem að fórum í þessa ferð, ég, ítalska stelpan og þýski strákurinn. Við vildum samt ekki eyða öllum tímanum á ströndinni þannig að við könnuðum borgina og eyjunna svolítið og kynnumst kínverku menningu frá suðri. Við tókum þá ákvörðun saman að maturinn á túrista veitingarstöðunum var of dýr, þannig að við fórum inní borgina þar sem túristar fara aldrei og fundum út hvar kínverjar borða. Það hefur sína kosti og galla. Kostir: ódýrt! Ókostir: Sóðalegt, allt er skítugt (líka það sem maður borðar af), maður veit ekki hvað maður er að borða og maður veit ekki hvort það sem maður borðar er óhætt að borða, og maður þarf að spjalla við kínverja með fullan munnin af mat. Þar sem kosturinn (ódýrt) var svo góður, borðuðum við á svona veitingarstöðum á hverju kvöldi. Eitt kvöldið ákváðum við að prófa einn veitingarstað með áletrunni 狗肉. Við þekkutum bæði táknin, hið seinna notum við mikið, það þýðir kjöt, en hið fyrra þýðir hundur. Í fyrstu þverneitaði ég að stíga fæti í þann veitingarstað, en hinir tveir skiptinemarnir vildu endilega smakka, þannig að ég samþykkti að fara með þeim, með því skilyrði að ég þyrfti ekki að smakka og að eftir á færum við á vestrænan veitingarstað til þess að ná niður sjokkinu yfir það að hafa farið inn á þennan veitingarstað. Þetta var samþykkt, þannig að við löbbuðum af stað. Veitingarstaðurinn var voðalega lítill, aðeins þrjú borð til a sitja við. Eitt var upptekið. Og fólkið á því borði fór að kalla á okkur þegar þau sáu þrjá útlendinga nálgast. Við löbbuðum inn og allir störðu á okkur og það var auðséð að við vorum fyrsu útlendingarnir að stíga fæti þar inn. Við fengum strax þjónustu. Allir vildu vita hvað við vildum, bæði starfsfólk og kúnnar. Þar sem ekkert okkar kunni á þetta sögðum við bara: hundakjöt! En við áttuðum okkur strax á því að það væri dáldið asnalegt ef einhver myndi labba inn á vestrænann veitingarstað og segja: kindakjöt! Maður varð að vera aðeins nákvæmari! Eigendurnir vildu gera handa okkir veislu og tóku okkur inn í “eldhúsið” og bentu okkur á að þau vildu selja okkir hálfan hund. Þýski strákurinn kom þeim í skilning um að við vildum aðeins smakka – ekki borða! Það versta er að við höfum ekki alveg sama mælikvarðan á að smakka, þannig að við fengum nóg í heila máltíð fyrir okkur þrjú. Fókið á næsta borði var rosalega áhugasamt um okkur og fór að spjalla heilmikið við okkur. Eins og vanalega lenti ég í að útskýra fyrir þeim hvað Ísland væri. Fólkið varð þreytt á að kalla á milli borðana þannig að það ákvað að færa sig bara frekar yfir á okkar borð og sitja með okkur, þannig gætu þau líka séð okkur betur borða! Þau komu hins vegar ekki tómhent, því að þau vildu endilega að við borðuðum líka þeirra mat. Við reyndum allt hvað við gátum að afþakka en það gekk ekkert  sérlega vel. Loks kom einn maðurinn og stillti sér upp fyrir aftan þýska strákinn og tók um axlirnar á honum, svo lagði hann skál á borðið fyrir fram okkur og sagði: Þetta kjöt er hundur, en ekki hvaða hundur sem er, þetta er sko ekki kjöt keypt hérna, neinei… þetta er sko minn hundur sem að ég kom með með mér og við drápum hann hér og elduðum! Við sátum öll og störðum á hvort annað því að við vorum öll svo hrædd á þessum veitingarstað og liðum eins og við höfðum gert stór mistök að koma þarna inn. Ég var enn staðráðin í að smakka ekki! En kona eigandans kom með pott fullan af hunakjöti í eins konar hundasúpu og stóð yfir okkur og sýndi okkur hvernig ætti að borða þetta. Síðan kom einn maðurinn á næsta borði með prjóna og fór að skammta okkur í skálar. Þá neyddist ég til að smakka, því að í Kína snýst svo margt um kurteisi, og kurteisi er ekki það sama og við þekkjum á Íslandi.

Í Harbin smakkaði ég líka nautatungu, kjúklingahjörtu og andarblóð. Anarblóð er ekki gott en hitt tvennt er ok!

Harbin er höfuðborg nyrðsta héraðs Kína. Við vorum einn dag í Zhengzhou áður en við héldum af stað til Harbin. Í þetta sinn fórum við allir afs skiptinemarnir í Zhengzhou og einn YFU nemi þannig að við vorum 7 + einn kennari. En það sem að við vissum ekki var að við áttum bara lestarmiða frá Zhengzhou til Beijing og síðan til baka frá Harbin til Zhengzhou, þannig að okkur vantaði miðann frá Beijing til Harbin. Og það er ekkert auðvelt að kaupa miða á síðustu stundu núna í kringum kínverska nýárið, þannig að við neyddumst til þess að sofa eina nótt á hóteli í Beijing áður en við gátum haldið áfram. En það var gaman, það er alltaf gaman að koma til Beijing – frábær borg. Í Harbin bjuggum við hjá fósturfjölskyldu en ekki á hóteli. Ég þurfti ekki aðeins að deila herbergi með fóstursystur minni, heldur þurfti ég líka að deila með henni rúmi! Það var dálítið skrítið en… ég hef upplifað svo margt skrítið í Kína að það breytti ekki miklu. Allan tímann í Harbin eyddum við með skiptinemunum sem búa þar, þau eru um 15, mjög mörg. Við vorum með rútu og við ferðuðumst mikið milli staða í Harbin og sáum og prófuðum helling. Einn daginn fórum við á skíði, annan dag fórum við á snjó- og íshátíðina frægu, rosalega flott listaverk ferð úr ís og snjó. Við fórum líka í Tígrisdýragarð, og á rússneska markaða og við skoðuðum skólanna sem að skiptinemarnir eru í. Þessi ferð var rosalega skemmtileg og það var líka gaman að kynnast fleiri skiptinemum.

En ég ætla að láta þetta gott heita í bili… ég gæti haldið áfram endalaust!

Bið að heilsa ykkur…
Marta

Hæhæ… Ég átti furðulegan dag!Nóttina milli mánudags og þriðjudags gat ég ekki sofið. Annað hvort vegna hósta, hnerra, köfnunartilfinningu, hita eða eitthvað. En mér tóks samt að festa blund á endanum, en vaknaði svo ekki þegar klukkan mín átti að hringja kl 5:40! Það var mjög slæmt. Ég vaknaði við það að pabbinn bar á dyrnar mínar og kallaði nafnið mitt. Helst hafði ég viljað sofa lengur og sleppa skólanum, því að mér leið vissulega eins og ég væri veik. En ég hafði lofað erlendu enskukennurunum að koma í rosalega mikilvægt enskupróf þennan morgun. Svo ég hugsaði: ok, ég fer í skólann, tek prófið, og sé svo til hvort ég vil fara heim í hádeginu. Ég fór fram úr og fór að klæða mig, allt of seint, og mér tókst ekki að flýta mér því að einhverra hluta vegna virtist líkaminn ekki hreyfa sig eins hratt og hann átti. En ég komst loksins fram, tilbúin að leggja í hann. Pabbinn leit á mig eins og ég væri geimvera frá Mars nýsloppin frá vísindamönnunum. Ég útskýrði fyrir honum (á kínversku) að mér hafði liðið rosalega illa í nótt og gat ekki sofið, og þess vegna hafði ég átt erfitt með að vakna en ég vildi samt fara í skólann því að ég átti að taka próf. Hann bauðs strax til þess að skutla mér og tók ekki í mál að ég tæki taxa. Ég fýtti mér út, án þess að borða morgunverð, en sá mér til mikillar skelfingar að þennan morgun var uppáhaldsmorgunmaturinn minn sem ég hafði ekki fengið í mjög langan tíma L Ég mætti í skólann á réttum tíma, og prófið gekk vel. Í hádeginu leið mér betur og ég ákvað að drífa mig í mötuneytið því að ég var MJÖG svöng. Bekkjarsystir mín sem að ég borða venjulega hádegisverð með, sagði mér að í dag ætlaði hún ekki að borða… hún þurfti að læra. Ég hugsaði: Ágætt, þá get ég borðar með hinum skiptinemunum. En um leið og ég snéri mig við, var nemandi frá öðru ári fyrir framan mig og sagði: Hæ, Marta, ertu að fara að borða? Á hvaða hæð? Þriðju? Í alvöru? Ok, let’s eat together! Þannig að þar fór hádegisverðurinn með hinum skiptinemunum. Ég borðaði uppáhaldsmatinn minn (ég hef loksins tekið gleði mína á ný af þessum mat eftir kakkalakkaatvikið) gómsætt J En eftir mat sagði hann: Ok, núna er ég að fara að keppa í reipitogi, viltu  koma að horfa? Ég sem hafði enga löngun til þess að fara, samþykkti, kurteisisins vegna. Ég dró Amrísku stelpuna með mér og við horfðum á þennan undarlega leik af miklum alvara! Síðar um daginn fékk ég sms frá bekkjarsystur minni: Hæ, Marta, í dag ætlar bekkurinn okkar að keppa í reipitogi! Þar sem þetta sms innihélt ekkert spurningarmerki, ákvað ég að svara ekki, heldur flýgja þegar leikurinn átti að eiga sér stað. Við skiptinemarnir áttuðum okkur á því að bekkir okkar allra áttu að keppa, þannig að þegar tíminn var búinn, hlupum við öll af stað að íbúð ítölskukennarans til þess að fela okkur á meðan við gætum stolið smá kaffidropa frá henni. Áætlunin gekk samt ekki langt því að bekkur amrísku stelpunnar króaði hana af og bað hana um að fylgja sér. Við hin komumst næstum óséð til ítölskukennarans. En um leið og við gengum inn um dyrnar, hringdi síminn minn. Það var amríska stelpan að segja mér að drífa mig af staðinn því að bekkurinn minn væri að leita af mér allstaðar. Eftir smá þras lagði ég af stað, ég var ekki komin langt frá íbúð ítöslukennarans þegar strákarnir í bekknum mínum komu hlaupandi á móti mér og sögðu: Marta, þú ert í reipitogsliðinu okkar! Já, er það ekki bara? Haha… búið að ákveða það fyrir mig ;) En já, ég nýtti þetta frábæra tækifæri þar sem ég er ekki neidd til að þeygja innan um þessa ágætu krakka, og talaði helling kínversku við þau. Það var fínt! Liðið okkar tapaði! Eftir skóla, ákváðu ég og ítalska stelpan að fara í nudd (fínn lúxus í Kína eftir strangan dag, og það er ÓDÝRT). Þegar við ákveðum að fara eithvað eftir skólann, borðum við venjulega kvöldmat í mötuneytinu, en það gleymdist þennan ágæta dag. Við létum það hins vegar ekki mikið á okkur fá, því að maturinn á götunni, innan um hænshausanna, fuglaklærnar og kolkrabbalappinar, er miklu betri! Við tókum leigubíl að matarbásagötu, nálægt nuddstaðnum sem að ferðinni var heitið á. Við kayptum okkur ljúffengan mat, grillað lamb í brauði, og eitthvað sem að ég veit ekki hvað er og mjólkurte með baunum. Síðan fórum við í nudd og það var mjög þægilegt, smá fróðleikur fyrir ykkur: Nuddið sem við þekkjum er upphaflega frá Kína! En við gerðum smá mistök, við gleymdum hvernig ætti að segja klukkutími á kínversku, tannig að við vorum bara í nuddi í hálftíma L Eftir nudd tókum við svo taxi heim. Bílstjórinn var mjög svo áhugaverður um útlönd og fór að spurja okkur hvaðan við værum. Þegar ég sagðist vera frá íslandi fékk ég venjulegu viðbrögðin: Hmm, hvað er það… ég skil ekki hvað Ísland er! Þannig að ég fór að útskýra fyrir honum að Ísland er eyja í norður Evrópu, og allskonar þannig dót… það var mjög gaman, ég held að mér hafi aldrei tekist eins vel að útskýra Ísland á kínversku.  Á fimmtudaginn, í gær, ætluðum ég, ítalska stelpan, þýski strákurinn, einn japanskur kennari og einn amerískur kennari að fara ásamt kínvekum yfirmanni okkar til Hainan, sem er lítil eyja í suður Kína, þau kalla hana Hið kínverska Hawaii. Við fórum ekki í skólann þennan dag heldur héldum við á flugvöllinn. Mjög spent. Við skemmtum okkur konunglega í bílnum og á flugvellinum leið okkur eins og við værum að fara til útlanda. Við þurftum að fara í gegnum tollskoðun og innrita okkur og allt formlega dótið. En hvað haldið þið. Fluginu var seinkað vegna vonds veðurs (veðrið var btw ekki það vont). Þau sögðu að það snjóaði (sem það gerði ekki á íslenskan mælikvarða). Síðan var fluginu seinkað meria, og meira, og meira. Og síðan voru öll flugin aflýst, það var ekki flogið meira þennan dag. Við ætlum að reyna aftur snemma I fyrramálið var sagt, en það var líka hætt við það. Reynum aftur á laugardagsmorgni. Við urðum auðvitað afskaplega vonsvikin, við vorum öll búin að hlakka rosalega mikið til þessara ferðar, og við vorum búin að eyða öllum deginum á flugvellinum. En við héldum heim á leið. Ítalska stelpan vildi ekki fara heim, svo hún kom í staðinn heim til mín og gisti þar. Við vorum komin heim um 11. Næsta morgun fórum við ekki í skólann. Ég fékk sms frá bróðir mínum sem sagði það snjóar… sem það reyndar gerði, bara mjög lítið. Síðan fórum við ítalska stelpan í DVD búð, með þann eina tilgang að kaupa myndina The Terminal því að daginn áður hafði okkur liðið eins og Viktor Navorski. Síðan fórum við heim til ítölsku stelpunnar og hún eldaði spagetti og pesto (vitið þið að ítalskur matur bragðast mikið betur þegar ítali eldar hann, ég veit líka helling um pasta núna!!) og við borðuðum og horfðum á myndina!Þetta var nice, nema hvað, við fengum líka þær upplýsingar að flugið okkar verður ekki á laugardeginum, heldur í fyrsta lagi á sunnudaginn!!! En það verður að hafa það… ég vona bara að við forum í ferðalagið! Núna er AFS búið að svara krökkunum í mínum skóla, sem sóttu um, hvort þau geta farið út eða ekki, og hvert þau fara! Einn strákur fer til ÍSLANDS…. Jej…. J  En ég ætla að láta þetta gott heita… hafið það sem best og góða helgi ;) Kveðjur frá snjókomunni í KínaMarta

Halló!

 Núna eru jólin búin og þau voru ágæt! Síðasta laugardaginn fyrir jól voru erlendu kennararnir í skólanum mínum með smá jóla hátíð, sem var kölluð Jólatónleikar! Á þessum tónleikum máttu allir nemendur erlendu kennaranna sem vildu, vera með atriði. En sumir fengu ekkert val, þ.e.a.s. við skiptinemarnir, við þurftum að vera með atriði! Svo að við tókum okkur til og fórum að æfa það sem við höfðum lært síðan við komum hingað, og síðan var showið okkar, vel heppnað! Við byrjuðum á því að kynna okkur og segja hvaðan við komum, og siðan sögðum við gleðileg jól á okkar málum. Eftir stutta kynningu sungum við kínverskt lag sem heitir 茉莉花 en það var frekar vandræðalegt. Málið er það að við erum búin að læra tvær útgáfur af laginu, önnur er einföld eins og allir krakkar syngja, en hin er svaka flott og fer bæði mjög hátt og mjög lágt. Við vorum búin að æfa þessa síðarnefndu rosalega vel og ætluðum að syngja hana með glæsibrag á tónleikunum. En hvað haldið þið… við rugluðumst öll og fórum að syngja vitlaust lag, og þar sem textinn er ekki alveg nákvæmlega sá sami í báðum útgáfunum, þá föttuðum við það eftir eina línu, og við hættum öll að syngja. Síðan kom vandræðaleg þögn! Siðan, ehm, hehe, afsakið, ö, vitlaust lag! Og allur salurinn skellihló! Svo þá var bara að byrja aftur og í þetta skiptið virkaði það! Eftir áhugaverða sönginn okkar vorum við með kong fu show. Það heppnaðist mjög vel. Við sýndum þessa rosalegu bardagalist bæði með og án prika! Hehe! Klædd í svörtum fötum með jólasveinahúfur! Eftir jólatónleikanna vorum við allir skiptinemarnir, host fjölskyldur okkar, allir einkakennararnir okkar (sem eru 10), erlendu kennararnir og æðstu mennirnir í skólanum, boðin út að borða á flottum veitingarstað! Þar borðuðum við eitthvað sem átti að heita Brasilískur matur, en það leit helst út fyrir kínveskur matur í útlensku umhverfi! Það var samt gaman, og þar sungum við skiptinemarnir 茉莉花 aftur og aftur rugluðumst við og sungum viltlaust lag, og við gengum í gegnum vandræðalega augnablikið aftur, síðan héldum svo ræðu til allra til að þakka fyrir hvað allir væru dásamlegir að taka svona vel á móti okkur og kenna okkur svona vel og fjölskyldurnar að hugsa svona vel um okkur! Mjög hjartnæmt augnablik!  

Á þorláksmessu var host fjölskyldan mín með lítil jól fyir mig, ég ákvað að segja ekkert um það hvernig ég vildi hafa jólin, og ákvað að sjá hvernig hugmynd þau höfðu um jól! Eftir hádegi fórum við á einhverja rosalega flotta sýningu í einskonar leikhúsi! Flott dansatriði, sjónhverfingar, fáránlegur trúður, lottó, og síðan kom ótrúlega frægur kínverji, söng eitt lag og gaf öllum sem vildu áritaða mynd af sjálfum sér (afhverju eru allt fræga fólkið svona mikið ego?)! Ég vildi ekki mynd (reyndar skammaði kennarinn minn mig heilmikið fyrir það næsta dag og sagði: datt þér aldrei í hug að taka mynd fyrir einhvern annan en sjálfa þig! Já, ég komst að því að hún var aðdánandi)! Næst var ferðinn heitið til ömmunar og afans og afinn gaf mér jólagjöf, skjöldur sem sýnir að ég er lærlingur taiji meistara! Hehe, rosa flott, núna líður mér eins og ég sé merkileg! Eftir að hafa hangið heima hjá ömmunni og afanum í smá tíma fórum við út að borða á pizzastað, pælið í því -> ég fékk pizzu í jólamat! Þegar við komum heim gaf fjölskyldan mér ÓTRÚLEGA flotta jólgjöf, handtaska sem er handmade, frá eyðimörkinni í norð-vestur Kína!  

Á aðfangadag vaknaði ég kl 10, allir farnir í vinnu og skóla nema amman og afinn sem voru eitthvað að dunda í eldhúsinu við að útbúa hádeginsmat.  Eftir hádegismat nennti ég ekki að hanga inni lengur svo ég fór út, og þar sem ég vissi ekki hvert stefndi fór ég fyrst í bókabúðina og svo á tölvumarkaðinn. Um tvöleytið hugsaði ég: er aðfangadagur virkilega í dag? Neeei! En ég ákvað samt að fara á kaffihús og fá mér kaffi og meira að segja splæsa á mig ís. Kl. 3 hitti ég hinar útlesnku stelpurnar og við fórum í útlendingabúiðna að kaupa súkkulaði. Kl. 5 fór ég heim að skipta um föt og ná í pakkana sem ég hafði fengið frá Íslandi, því að ég var boðin í mat til annara útlendinga, hjón, ein önnur kona og ég! Það var æðislegt. Þegar ég gekk inn um dyrnar hjá þeim, áttaði ég mig fyrst í alvöru á því að það voru komin jól. Það var FRÁBÆRT. Og í fyrsta skiptið síðan ég kom til Kína fékk ég eitthvað sem er í alvöru hægt að kalla kjöt. Svo við borðuðum, opnuðum pakka og spiluðum spil undir almennilegri jólatónlist. Ég fór seint heim um kvöldið og allir voru sofnaðir þegar ég kom heim!  

Jóladagur var líka ágætur, mér tókst samt að gleyma á tímabili að það voru jól. 

Annan í jólum fór ég aftur í skólann. Þegar ég settist niður tók ég eftir því að það var eitthvað í borðinu mínu (það er hólf undir öll borðin þar sem við geymum bækurnar okkar), við nánari skoðun sá ég að þetta var jólagjöf frá einni bekkjarsystur og jólakort. Ægilega krúttlegt! En að öðru leiti voru jólin búin, það dettur engum í hug hérna að jólin séu allt fram að Þrettándanum í okkar löndum. En hvað um það, ég fæ að upplifa eitthvað nýtt.  

Laugardaginn og sunnudaginn þurfti ég líka að fara í skólann, því að skólinn ákvað að gefa frí á Gamlársdag og Nýarsdag, en það felur í sér að maður mætir auðvitað helgina áður (semsagt ekki frí, helgin bara hliðruð). Á Gamlársdag fór ég út að borða með frænda mínum og unnustu hans og vinum þeirra (fólk nálægt mér í aldri). Það var svo gaman að við héldum áfram að borða til kl 11 um kvöldið. Þegar ég var rétt að ljúka við matinn minn sá ég ég eitthvað grátt skjótast frá áttinni að hlaðborðinu að teborðinu. Ég áttaði mig á því að annaðhvort væri þetta RISASTÓR mús, eða rotta. Ég stirnaði upp og unnusta frænda míns spurði hvað amaði að mér. Þar sem ég vildi frekar vona að þetta væri mús staulaði ég út úr mér MÚ-Ú-Ú-ÚS…. STór! Hún fór bara að flissa og einn vinurinn spurði hvað væri svona fyndið, hún benti á mig og sagði: Hún sá mús! Han fór að skellihlægja og sagði inn á milli: Haha, þetta er Mikki, hehe, Mikki mús! Ég sem sá bara ekkert fyndið við að sjá mús á veitingarstað á meðan að ég var að borða ætlaði að fara að benda á það, þegar aðrir voru farnir að spyrja hvað gengi á. Áður en ég gat komið kommentinu mínu á framfæri, var vinurinn búinn að svara og allir við borðið voru farnir að hlægja. Þá loksins áttaði ég mig á því að þau voru ekki að hlægja að því að ég hafði séð mús, heldur vegna þess að mér fyndist skrítið að sjá mús og ég hafði haft fyrir því að minnast á það.
Já, svona er þetta og maður vennst þessu! 

En annars, GLEÐILEGT NÝTT ÁR, og takk fyrir það gamla, ég vona að 2007 verði eins áhugavert og 2008. Í ár kem ég aftur heim ;) 
Bæó….
Marta